Annasömu ári að ljúka

Kæru lesendur, nú fer annasömu ári brátt að ljúka. Ég mun gera árinu skil áður en langt um líður.

Pörupiltar

Fyrir nokkru var mikil umfjöllun í fjölmiðlum um Breiðavíkurheimilið svokallaða. Það var upptökuheimili sem haldið var fyrir unga drengi vestur á fjörðum. Drengirnir sem þangað voru sendir höfðu allir gert eitthvað af sér til að verðskulda flutninginn þar vestur svo sem þjófnað eða aðra óknytti. Reynt var af fremsta megni að leiða drengina frá villu sinni með því að halda upp góðum aga og tekið var í piltana ef þeir fóru ekki að settum reglum. Það sem vekur athygli mína er hvað þessir drengir, nú fullorðinir menn, eru og hafa verið forhertir. Þrátt fyrir að gripið hafi verið til ráðstafana strax í æsku þeirra halda þeir flestir áfram á sömu braut og stunda áfram afbrot og óreglu þegar komið er á fullorðinsár.

Verndarstefna

Ég er mjög ánægður hvað náttúruvernd á mikið upp á pallborðið hjá samtíðarfólki mínu. Sérstaklega á þetta við um samborgara mína en síður um fólk til sveita og öðru dreifbýli. Það er manninum eðlislægt að tigna náttúruna. Í henni býr frumkraftur veruleikans. Þess vegna er hún sjálf handhafi réttar sem mönnunum ber að virða. Engin arðsemi eða aðrir mannlegir kvarðar á notagildi hennar geta nokkurn tíma réttlætt að náttúran sé beitt ofbeldi, líkt og því sem hún hefur mátt þola á Austurlandi hin seinni ár.

Það er einungis fyrir tilverknað náttúrunnar sem maðurinn er maður. Við öðlumst mennsku okkar með því að spegla okkur í náttúrunni. Óspjölluðu náttúra eru mestu verðmæti hverrar þjóðar. Nauðgun náttúrunnar er einhver mesti ofbeldisglæpur sem til er.

En það er ekki einungis náttúruna sem ber að vernda. Við þurfum líka að hugsa til þess að vernda félagslegt landslag. Á ferðum mínum erlendis hef ég oft glaðst þegar ég hef komið til staða þar sem mannlífið hefur haldist óspjallað í þúsundir ára. Þetta má til dæmis sjá að nokkru marki víða í suður Evrópu, Suður-Ameríku. En hvergi sér maður þetta betur en í Asíu. Það er hrein unun að komast í kynni við Indland og mannlífið þar. Þar hefur tekist að vernda hið forna félagslega landslag að mestu óspjallað. Hver maður hefur ákveðið hlutverk og allir eru hamingjusamir í fjölbreyttu samfélagi.

Hér á Íslandi þurfum við líka að vernda félagslegt landslag. Félagslegt landslag í gömlu fiskimannaþorpunum á Austulandi og Vestfjörðum viljum við vernda. Við viljum ekki sjá fólkið flytja burt eða setjast við háskólanám og tapa sérkenum sínum. Enn síður viljum við að fólkið hópi sig inn í stóriðjuver.

Óttalegt bull í honum Össuri

Óttalegt bull er þetta í honum Össuri, að maðurinn skuli láta svona.

Staksteinar hitta naglann á höfuðið

Í Morgunblaðinu er birtut dálkurinn Staksteinar sem stingur á ýmsum mikilvægum samfélagsmálum. Í morgun var fjallað um Samtök herstöðvarandstæðinga og alla þá sem gengu í þágu kommúnista og kúgara. Góður pistill.

Öryggisleysi

Það er ekki laust við ég finni til öryggisleysis. Nú er varnarliðið farið af Miðnesheiðinni og landið opið fyrir kommúnistum og Guðleysingjum.

Það setti líka að mér hroll um daginn þegar fram kom í fréttum að aðeins tveir menn hefðu starfað leynilega að því á kaldastríðsárunum að bægja ógnum kommúnsmans frá landi og þjóð. Þetta gerir mig þunglyndan.

Jón Valur góður

Ég horfði á Kastljósið í kvöld. Þar talaði Jón Valur Jensson guðfræðingur og ættfræðingur. Hann flutti mál sitt af skörungsskap, lagði fram margar staðreyndir máli sínu til stuðnings og byggði það af stakri rökvísi. Jón Valur tjáir sig oft um ýmis málefni og hefur ávallt rétta sýn á málið. Jón Valur þyrfti að láta meira að sér kveða í þjóðfélagsumræðunni því þar á málflutningur hans heima.

Mávaplágan

Það er gleðiefni að við stjórnvölinn í Borginni skuli nú vera sestir menn sem takast á við vandamál sem að steðja.

Vá stendur fyrir dyrum. Breytingar á lífríki og lífsáttum hafa aukið viðkomu máva og fleira illfyglis. Hagsmunum miðborgarinnar er ógnað vegna þess að þeir sækja í brauð sem fjölskyldur kasta í Tjörnina og ætlað er öndunum og leggja sér þar að auki saklausa andarunga til munns. Ég fagna því að stjórnmálamaðurinn knái Gísli Marteinn Baldursson ætli að sjá til þess að þeir verði skotnir. Það er óviðunandi að miðborgin sé út ötuð í þessum ófögnuði.

Nýtt framboð EXBÉ

Eins og þið vitið kæru vinir þá er ég mikill Sjálfstæðismaður. Mér þykir samt deyfði yfir mínum flokki fyrir komandi borgarstjórnarkosningar. Ég hefði kosið að Gísli Marteinn hefði leitt listann eins og ég skrifaði hér á þessum vettvangi.

Nýtt framboð til borgarstjórnar hefur því vakið athygli mína og áhuga. Það er framboðið EXBÉ. Fyrir því fer ungur maður Björn Ingi Hrafnsson. Hann er skeleggur í málflutningi sínum, snyrtilegur og háttvís í fasi og framkomu. Málefnin sem hann leggur áherslu á falla mér vel í geð.

Hans tillaga er að foreldrum sé greitt fyrir að vera heima hjá ungum börnum sínum. Þetta er heilbrigt svar við leikskólavæðingu samfélagsins þar sem hið opinbera vill ala upp börnin frá unga aldri og innræta þeim "réttar" hugmyndir. Hið heilbrigða og rétta er að foreldrarnir ali upp eigin börn og mæður séu heima við amk á meðan börnin eru ung.

Hugmyndir hans um flugvöllinn falla mér einnig vel í geð. Að sjálfsögðu þarf flugvöllurinn að fara burt úr Vatnsmýrinni. Það þarf að efla Reykjavík sem Borg með stórum staf. Það er óþolandi að betri borgarar þurfi að hrekjast í úthverfin vegna þess að ekki er nægt landrými í hjarta borgarinnar. Það er heldur ekki gott að flugið hverfi burt úr borginni. Sjálfur vill ég ekki þurfa að brjótast í umferðaþvögu í gegnum úthverfin til að komast í flug. Þess vegna er flugvöllur á Lönguskerjum besta lausnin. Kostnaðurinn við þá framkvæmd er í raun enginn því tekjurnar sem hafa má af landinu sem losnar þegar fluvöllurinn hverfur úr Vatnsmýrinni er svo gífurlegur að hann vegur upp á móti kostnaði við að leggja flugbrautir í Skerjafirði.

Mér finnst því koma vel til greina að kjósa EXBÉ í maí.

Laun dyggðarinnar

Breska tímaritið The Economist greindi nýlega frá því að kirkjurækið fólk hefur að jafnaði hærri tekjur en aðrir. Einar K. Guðfinnsson alþingismaður gerir þetta að umfjöllunarefni á "bloggi" sínu. Þetta þarf ekki að koma okkur kristnu fólki á óvart. Laun dyggðarinnar eru oft greidd þegar í jarðlífinu sjálfu. Gott veraldargegni er oft vísbending um að menn séu hólpnir.

Þær dyggðir sem færa mönnum veraldarauð falla iðulega saman við Guðs ótta og góða siði.

Hryggð

Lausungin í samfélaginu gerir mig hryggan.

Þörf aðvörun séra Friðriks Schram

Séra Friðrik Schram prestur Kristskirkjunnar ritar þarfa ábendingu í Morgunblaðið í dag. Þar varar hann við þeim lausungarhugmyndum sem nú ríða húsum á hinu háa Aþingi. Friðrik bendir réttilega á að "Þjóðfélög sem hafa snúið frá hinum góða grunni kristilegs siðgæðis hafa uppskorið ógæfu, upplausn og mikla þjáningu."

Ég hvet alla til að lesa grein séra Friðriks.

Sundabrautarsamsærið

Ég hlustaði á útvarpið í morgunn á meðan ég las Morgunblaðið og drakk teið mitt. Þar rætt við Örn Sigurðsson arkitekt. Hann benti á þau hrikalegu skipulagsmistök sem nú eru í uppsiglingu vegna svokallaðrar "Sundabrautar".

Það er með ólíkindum að það eigi að eyða milljörðum í vegaspotta til þess að auka aðgengi úthverfabúanna að borginni.

Það rann upp fyrir mér ljós. Þessi "Sundabraut" er ekkert annað samsæri landsbyggðar-og úthverfafólksins um að draga á langinn brottflutning flugvallarins úr Vatnsmýrinni.

Eins og allir vita þá er ég góður og gegn Sjálfstæðismaður. Ég er hins vegar víðsýnn maður og dæmi ávallt anstæðingana af sanngirni. Ég hef áður fjallað um núverandi borgarstjóra hér á þessu bloggi og lýst yfir ánægju með hann. Í kvöld horfði ég á ungan borgarfulltrúa Samfylkingarinnar í sjónvarpinu, Dag Eggertsson. Hann kemur mér fyrir sjónir sem skynsamur maður og málefnalegur. Ég yrði illa svikinn ef hann tekur ekki þátt í prófjöri samfylkingarinnar um fyrsta sæti listans.

Jólastemming í miðborginn

Mikið er ánægjulegt hvað miðbærinn skrýðist sínum fallega jólaskrúða sífellt fyrr á haustin með hverju árinu sem líður. Það var mjög ánægjulegt að ganga um miðbæinn og sjá allt fólkið sem farið var að huga að undibúningi jólanna. Borgaryfirvöld verðskulda þakkir fyrir að skreyta bæinn og hlú að starfseminni í borginni. Konan rekur verslun í miðborginni og hún líkir því ekki saman hve mikið viðskiptin hafa aukist mikið frá því sem áður var.

Óeirðirnar í París

Nú berast ljótar fréttir frá menningarborginni París. Þar logar allt í óeirðum. Stjórnlaus ungmenni frá úthverfunum fara um strætin með ofsopa, kveikja í bílum, brjóta og bramla. Þessi ungmennin eru í fæstum tilfellum kristin og rekja ættir sínar til Afríku. Getum við Reykvíkingar átt von á að eitthvað í líkingu við þetta gerist í túnfætinum hjá okkur? Mér hefur verið sagt að í úthverfum Reykjavíkur hafi sest að mikilli fjöldi innflytjenda. Í grunnskólunum er móðurmál nemendanna gjarna eitthvað allt annað en Íslenska. Vissulega er þörf á því að fólk af erlendu bergi brotið komi til Íslands og starfi hér á þenslutímum. Við þurfum þó að fara varlega. Sennilega er skynsamlegast að þetta fólk búi einmitt í úthverfunum í námunda við verksmiðjurnar. Þannig getum við forðast þau vandræði sem vinir okkar frakkar kljást við þessa dagana.

Erfið ákvörðun

Stjórnmálamenn sem ekki geta tekið erfiðar ákvarðanir eiga að snúa sér að einhverju öðru. Þar komst Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir vel að orði. Stjórnmálamenn þurfa að taka erfiðar ákvarðanir, eins og t.d. að hefja stríð gegn einræðisherra, ákvarðanir sem kunna að koma einhverjum illa fjótt á litið en eru öllum til góðs þegar litið er fram á veginn. Það þarf vel gert og staðfast fólk til að gegna trúnaðarstörfum fyrir samfélagið.

Það er mjög erfið ákvörðun að stytta nám til stúdentspróf.

Undarlegar niðurstöður úr prófkjöri

Niðurstöður prófkjörsins komu mér mjög á óvart.

Þessi mikli munur á Gísla Martein og Vilhjálmi kom á óvart.

Prófjörið mitt val

Þá er ég búinn að kjósa í prófkjörinu.

Að sjálfsögðu valdi ég Gísla í fyrsta sætið. Ástæðan fyrir því er fyrst og fremst sú að hann er sjálfstæðismaður.
Í öðru lagi þá tel ég nauðsynlegt að hleypa framtíðinni að og láta fortíðina að baki. Allir þeir sem vilja nýja tíma í
Reykjavík kjósa að Gílsi Marteinn verði borgarstjóraefni flokksins í vor.

Í annað sætið kaus ég Örn Sigurðsson arkitekt. Hugmyndir hans um skipulagsmál borgarinnar eru í senn skarpar og ferskar eins og ég
hef áður gert grein fyrir hér á þessum síðum. Hann hefur verið í forsvari Höfuðborgarsamtakanna. Höfuðborgarsamtökin
hafa leitt málefnalega umræðu um þróun borgarinnar.

Í þriðja sætið kaus ég Hönnu Birnu Kristjánsdóttur. Hanna Birna er glæsilegur fulltrúi kvenþjóðarinnar. Hún er vel máli
farin og það er ununa að sjá hana og heyra í spjallþáttum ljósvakamiðlanna þegar hún tekur andstæðingana í bakaríið.

Í fjórða sætirð valdi ég Gústaf Adolf Níelsson. Fyrir utan að bera nafn hins mikla svíakonungs sem menn líta til þegar
rifja skal upp þá tíð þegar Svíþjóð var stórveldi er Gústaf hispurslaus og heldur fram heilbrigðum skoðunum af mikilli festu.

Ég hefði getað deilt atkvæði mínu á 9 einstaklinga en ég kaus að velja aðeins fjóra þannig að vægi hvers
og eins yrði meira.

Aðförin að Morgunblaðinu

Mikið fár hefur riðið yfir okkar litla samfélag undanfarið. Málið hófst með þeim hætti að auglýsingablað, sem stórverslunanir bera í hús til að kynna vörur sínar en inniheldur auk þess ýmsa fróðleiksmola á milli auglýsinga, tók að birta svokallaða „tölvupósta“ sem farið höfðu á milli ritstjóra Morgunblaðsins og fólks úti í bæ sem leitað hafði til hans.

Æsingamenn hafa reynt að láta svo líta út sem þessir tölvupóstar leiði í ljós pólitískt samsæri. Staðreyndin er hins vegar sú að ekkert slíkt er hægt að lesa úr þessum plöggum. Veturinn og vorið 2002 höfðu ritstjóra Morgunblaðsins borist gögn sem bentu til vafasamra viðskiptahátta fyrirtækis nokkurs. Í stað þess að rjúka upp til handa og fóta og birta þau gögn, eins og slúðurblöð gera, tók ritstjórinn af málinu af yfirvegun og staðfestu. Hann ræddi málið við nána ráðgjafa sína um hvernig mætti uppræta slæma viðskiptahætti. Mogunblaðið er ekki dagblað í hefðbundinni merkingu þess orðs. Það er ein af grundvallarstoðum samfélagsins líkt og Hæstiréttur og Þjóðkirkjan. Það hreykir sér ekki, það efnir ekki til æsinga. Þess vegna birtir Mogunblaðið ekki allt sem það veit, það er lesendum þess ekki til góðs. Í stað þess ráðfærir það sig við góða menn og reynir að koma góðu til leiðar án þess að hrópa á torgum. Það er því í hæsta máta eðlilegt að menn setjist niður og tali saman um hvernig uppræta megi götstrákshátt í viðskiptum.

Niðurstaðan er: tölvupóstarnir ljóstra ekki upp um neitt nema að góðir menn gripu til heilbrigðra ráðstafana.

Birting tölvupóstanna ljóstraði hins vegar upp um aðra og ljótari hluti. Það er að nú tíðkast að þjófstela einkagögnum fólks og birta. Slíkt sýnir okkur hve siðferði fer hrakandi.