DV og Hér og Nú

Ég skil ekki alveg alla þessa hneykslan sem verið hefur í gangi vegna dagblaðsins DV og tímaritsins Hér og Nú. Fólk hefur hneykslast á því að börn þurfi að lesa um framhjáhald foreldra sinna í blöðunum. En eru það ekki hinir framhjáhaldandi foreldrar sem eru sökudólgarnir í málinu? Eða var það kannski Hér og Nú sem hélt framhjá? Nei, fólk ætti að hugsa sig aðeins um áður en það drýgir syndir sínar.

Bæði þessi rit gegna mikilvægu hlutverki. Þau veita samfélaginu aðhald. Það er hlutverk fjölmiðla. Mikið er talað um að fjölmiðlar veiti stjórnvöldum og fyrirtækjum aðhald. Það er ekki síður mikilvægt að hinum almenna borgara sé veitt aðhald. Ef fjölmiðlar eru duglegir við að benda á hórdóm þegar hann er framinn þá hugsar fólk sig kannski tvisvar um áður en það lætur til skarar skríða. Það er að segja ef það hefur einhverja sómatilfinningu.

Sumarið er tíminn

Það er orðið langt síðan síðast. Ég hef ekkert "bloggað" síðan um páska. Það á sér fyrst og fremst rætur í miklum önnum á stofunni.

Nú þegar sumarið er komið vill maður síður sitja inni yfir tölvunni. Það er miklu skemmtilegra að staldra við í miðbænum á leiðinni heim og taka fólk tali. Ég sest oft á bekk á Austurvelli, gjarnan með öl, og spjalla við félagana. Mér finnst það skemmtilegra heldur en eiga í samskiptum við fólk í gegnum tölvuna.

Páskar og píslir

Fjölskyldan lifði sig inn í píslir krists gær. Tókum daginn snemma og höfðum andakt. Sonur minn spurði hvort hann mætti ekki taka píslirnar út með því að fara í líkamsræktarstöðina og erfiða. Í fyrstu taldi ég það í lagi en svo áttaði ég mig á því að hann færi í endorfínvímu og myndi upplifa sæluástand og þá þvertók ég fyrir það.

Fjölskylda fór svo í kirkju og hlustaði á upplestur Passíusálma séra Hallgríms.

Ég verð svo reiður að ég gæti næstum grátið þegar ég les um unga menn sem hreykja sér af hegispjöllum.

Á morgun fögnum við upprisunni.

Örn Sigurðsson arkitekt

það er stutt en mjög athyglisvert viðtal við Örn Sigurðsson arkitekt á blaðsíðu 14 í Fréttablaðinu í dag. Þar ræðir hann um kosti þess að flytja flugvöllinn burt og byggja í Vatnsmýrinni. Sjálfur hef ég oft haldið þessu fram. Þá væri hægt að þróa áfram þann vísi að menningarlegri borg í Reykjavík sem kom fram snemma á síðustu öld samhliða ört vaxandi borgarastétt. Eins og allir vita þá lenti allt í ógöngum þegar líða tók á öldina. Ósmekkleg úthverfi með tilheyrandi skríl og ómenningu stöðvuðu allar þróun. Þótt mér sem gildum íhaldsmanni sé það þvert um geð þá verður að viðurkenna að það er R - listinn sem hefur reynt að snúa þessari öfugþróun við.

Örn bendir á, í þessu stutta en kjarnyrta viðtali, að Vatnsmýrin sé 200 milljarða virði. Þetta verðmæti er ekki einvörðungu falið í landinu sem fer undir nýjar byggingar. Verðæti fasteigna frá „Kringlumýrarbraut og niður að Hofsvallagötu munu hækka um 15 í kjölfar byggðar í Vatnsmýrinni“. Það gerist vegna þess að þétt menningarborg, miðstöð stjórnsýslu, fjármála, menningar og verslunar, þar sem arðbærasta starfsemin í samfélaginu fer fram, er verðmætari en dreifðar blokkarbyggingar úthverfanna. Þetta hef ég bent á áður.

Þetta myndi blessunarlega hafa það í för með sér að skörp skil yrðu á milli Borgarinnar með stórum staf og svo úthvefanna og fólksins sem þar lifir.

En það er ekki nægjanlegt að byggja í Vatnsmýrinni. Það þarf líka að koma í veg fyrir að druslað verði upp svokölluðum „mislægum gatnamótum“ við Kringlumýrarbraut.

Heiðingjar

Það er sorglegt við þá tíma sem við nú lifum hve heiðindómur hvers konar veður uppi. Kristin gildi og siðferði eiga á sama tíma undir högg að sækja. Í sjónvarpsþættinum "Silfur Egils" mætti Jón Valur Jensson guðfræðingur ungum heiðingja sem vill meina börnum að finna Jesúm Krist.

Jón Valur var rökvís í sínum málflutningi og fór svo að ungi heiðinginn varð alveg rökþrota.

Uppbygging við Laugaveg

Nú stendur fyrir dyrum að rífa niður gömlu hjallana við Laugaveginn og byggja vönduð hús í staðinn. Það er tími til kominn.

Ég man þá tíð þegar mussuliðið stóð í veginum fyrir eðlilegri endurnýjun og uppbyggingu í miðbænum. Ég minnist orðaskaks við jafnaldra mína sem komu í veg fyrir að Bernhöftstorfan væri fjarlægð. Fyrir ca 40 árum voru voru settar fram hugmyndir á skipulagi sem gerðu ráð fyrir eðlilegri endurnýjun miðborgarinnar. Því miður urðu þær að engu.

Afleiðingarnar þekkjum við. Borgin var send í sveit, ef svo má að orði komast. Miðborginni hnignaði. Þótt mér sé ekki vel við það þá verð ég að viðurkenna að hér er R- listinn að standa sig vel.

Alþingi í Smáralind?

Nú hefur einhverjum ungum manni sem settist á Alþingi eftir síðustu kosningar ákveðið að bera fram tillögu um að karlkyns þingmenn skuli ekki ganga snyrtilega til fara.

Sigríður skrifar góða athugasemd við stórgóðan pistin Egils Helgasonar og lýsir réttilega yfir vanþóknun á „flíspeysuvæðingunni“ og lágkúrunni sem ríður nú alls staðar húsum:

„Ætlaði að fara að segja að bráðum verði komið leikhús í Smáralindina þar sem fólk fer með Hagkaupspokana sína í strigaskónum að horfa á leikrit. Þetta er bara ekkert bráðum, þetta er svona nú þegar!“

Orð í tíma töluð.

En ef til vill er skammt í það að þingfundir verði haldnir á Smáralindinni, þegar hlé er á Idol söngvakeppninni, og megi sjá þingmenn í flíspeysum með bónuspoka.

Annir og veikindi

Mér þykir það leitt hve latur ég hef verið að "blogga" upp á síðkastið. Mér til málsbóta hef ég að miklar annir hafa verið hjá mér á stofunni undanfarinn mánuð. Alltaf bætast við verkefnin enda fer gott orð af mér og félögum mínum. Ofaní kaupið fékk ég svo flensu og lá rúmfastur í rúma viku. Nú er liðin vika síðan ég mætti aftur til starfa og er ég allur hressari.

Ekkert um flugvöllinn

Egill Helgason birti í gær nýjan pistil á visir.is. Hann minnist ekki einu orði á flugvöllinn í Vatnsmýrinni. Ég vona að Egill sé ekki búinn að gefast upp á baráttunni, henni má aldrei linna. Sjálfur hef ég ekki þrek til að standa í þessu einn.

Sigurhugtakið

Guðmundur Steingrímsson segir að STAÐFESTA sé sigurvegarinn í hugtakakeppni síðasta árs. Gott að vera í sigurliðinu.

Platon ríður húsum

Fyrir margt löngu var uppi á dögum í Grikklandi maður sem hét Platon. Hann skrifaði margar bækur og var mikill besservisser.

Platon var heildarhyggjumaður. Hann þeirrar skoðunar að taka ætti ung börn af foreldrum sínum og uppeldi þeirra skyldi vera í höndum ríkisins. Þar með mætti uppræta öll mein samfélagsins. Hugmyndir hans þykja fáránlegar nú til dags. Eða hvað? Erum við e.t.v. stödd ekki svo fjarri hugsýn Platons? Getur verið að sporgenglum hans, heildarhyggjumönnunum, hafi tekist að byrla okkur hugmyndum hans svo lítið bæri á?

Bæði biskup og forsætisráðherra gerðu upplausn fjölskyldunnar að umtalsefni í áramótaávörpum sínum. Þeir bentu á að uppeldi barna væri „outsourced“, það væri fengið aðilum utan fjölskyldunnar - oftast opinberum aðilum. Þar eru hreinar sálir saklausra barna okkar mótaðar og þar er tekið fram fyrir hendurnar á foreldrunum. Þetta er ekki svo fjarri því sem Platon vildi!

Egill Helgason ritar í dag snilldar grein um borgarmálin. Þar heldur hann fram frjóum hugmyndum sem allt of sjalnast heyrast:

„Sjálfstæðismenn ættu að taka sig taki og reyna að koma fram sem nútímalegt, borgarmiðað stjórnmálaafl - leggja fram alvöru hugmyndir um eflingu borgarsamfélagsins, uppbyggingu Vatnsmýrarinnar, hvernig og hvert borgin á að vaxa. Til dæmis má hæglega tengja þetta við umræðuna um hnignun fjölskyldunnar. Betra skipulag þýðir minni þeyting milli fjarlægra bæjarhluta, meiri tíma til að vera með fjölskyldunni, minni upplausn.“

Gott viðtal

Ég get nú ekki sagt að ég taki að öllu jöfnu mikið mark á þessum auglýsingasnepli sem eigandi smásöluverlsunar einnar hér í borg lætur bera í öll hús.

Í Fréttablaðinu í dag er hins vegar athyglisvert viðtal við unga konu sem hefur haslað sér völl í kaupmennsku í miðborginni. Þar selur hún ýmis konar fallegan varning sem gleður hugi fólks með fágaðan smekk.

Hún lýsir viðhorgsbreytingu sem átt hefur sér stað í hennar lífi. „Áður fyrr hataði ég Ísland en það var bara af því að ég var ekki ánægð sjálf. Það sem spilaði eflaust inn í er að þá bjó ég í Breiðholti, núna er ég komin í miðbæðinn og búin að öðlast innri ró.“

Segir þetta ekki allt?

Ég er ekki einn!

Egill Helgason ritar enn um flugvöllinn og andmælir þeim áróðri sem utanbæjarfólk rekur í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að við getum áfram búið við blómlegu miðborgina okkar og hún fái að þroskast til jafns við aðra þætti samfélagsins.

Það er ánægjulegt að fylgjast með málefnalegri staðfestu Egils í þessu máli. Stundum finnst mér eins og Egill lesi huga minn svo sammála er ég því sem hann ritar sbr ýmis fyrr skrif mín.

Um daginn ritaði ég hér á „bloggið“ um gullið sem borgarbúar eiga í Vatnsmýrinni. Egill færir sterk rök fyrir því að verðmæti Vatnsmýrarinnar sé mun meira en áður hefur verið talið. „Eftir að komst á aukið frelsi í húsnæðisviðskiptum kann landið þar að vera miklu verðmætara en margan hugði.“

Egill stingur líka með snilldarlegum hætti upp í norðlenskan prófessor sem fyrir nokkrum dögum ritaði grein í dagblað hér í borg og lýsti ánægju sinni með það hve þægilegt væri að fá sér morgunkaffi á Oddeyrinni, fara svo í flugvél til Reykjavíkur og vera kominn aftur norður fyrir kvöldmat! Egill jarðar rök prófessorsins þegar hann segir að „ef flugvöllurinn hefði svipaða staðsetningu á Akureyri og í Reykjavík væri enginn Oddeyri - þar væri nefnilega flugvöllur.“ Málið er nefnilega það að Vatnsmýrin er einhver ákjósanlegasti vettvangur heimsborgaramenningar á sama hátt og Oddeyrin.

Ungt utanbæjarskáld

Ég hélt satt að segja að utanbæjarskáldin væru liðin tíð. Hélt satt að segja að landsbyggðin gæti ekki af sér neina andansmenn lengur. Þar byggu fyrst og fremst útlendingar sem störfuðu við frumvinnslu, byggingarvinnu og fiskvinnslu og eitthvað svoleiðis.

En ungt utanbæjarskáld gerir skoðanir Egils Helgasonar um Reykjavíkurflugvöll að umræðuefni. Skáldið reynir að gera lítið úr þeirri lausn sem brotthvarf flugvallarins verði fyrir borgarsamfélagið. Það segir:

„Ég hef það aðallega á tilfinningunni að reykvíkingar séu svona skítóánægðir með miðbæinn sinn, að þetta sé eitt af síðustu hálmstránum - það verði hægt að stækka miðbæinn og þá hljóti hann að batna. Þetta er svona álíka lausn og álverið fyrir austan - því rétt eins og það var skortur á vinnuafli fyrir austan (en ekki skortur á vinnu), þá skilst mér að þjónustufyrirtæki flýji þennan litla miðbæ sem er í borginni fyrir - helst lengst upp í sveit. Meira pláss til að klúðra er ekkert sem bjargar miðbænum.“

Hér talar öfund utanbæjarmannsins gagnvart menningu borgarsamfélagsins. Eru reykvíkingar óánægðir með miðbæinn sinn? Ég hef áður tjáð mig um miðborgir og borgarsamfélag, s.s hér . Reykvíkingar eru stoltir af borginni sinn og þykir vænt um hana. Miðborgin blómstrar. Allar leiðir liggja til henna líkt og Rómar forðum. Þangað kemur fólk úr öllum áttum til að eiga viðskipti, hvort heldur til að kaupa sér trefil eða stór fjármagsviðskipti. Þar kemur fólk saman til að gera sér glaðan dag á fáguðum veitingastöðum og þar er miðstöð menningar og lista. Þar er deigla menningarinnar.

Ungskáldið segir:

„Eitt af því sem skilgreinir höfuðborg er að til hennar liggja allar aðalsamgönguæðar ... Þjóð sem tryggir ekki öruggar og góðar samgöngur við höfuðborg sína, á enga höfuðborg. Slík þjóð á bara borgríki innan landsteinanna.“

Þetta er rétt svo langt sem það nær. Reykjavíkurflugvöllur gegndi þessu hutverki á árum áður. Þá þurftu bændahöfðingjar oft að reka erindi sín í höfuðborginni, þeir sátu gjarnan á þingi. Sama má segja um sýslumenn sem oft voru líka þingmenn, einnig útgerðarmenn. Þetta voru höfðingjar í héraði og þátttakendur við stjórn ríkisins. Þetta á ekki við um samtíman (vissulega er mikil eftirsjá eftir þessum gamla tíma).

Höfuðborgin er sjálfbærari en hún var áður. Uppspretta menningarinnar er í henni sjálfri, hún þarf ekki að sækja eins mikið utan frá og áður, hvorki til landsbyggðarinnar né útlanda. Það er því ekki þörf á flugvellinum lengur.

Fáguð borgarbyggð í Vatnsmýrinni mun tryggja að Reykjavík verður áfram sú heimsborg sem hún er.

Hugsjónagúngan

Egill Helgason skrifaði athyglisverða grein á vefinn nú um helgina (hún birtist víst líka í DV en ég les það aldrei).

Það sem Egill gerir að umfjöllunarefni er eitt af mörgum hnignunareinkennum okkar litla samfélags. Nú er Morgunblaðið að flytja út í móa. Sú var tíðin að blaðið var hornsteinn samfélagsins, það var boðferi festu og réttsýni í málefnum samfélagsins og staðsett í hjarta borgarinnar við Aðalstræti.

Nú er allt breytt. Frjálslyndar skoðanir vaða nú uppi í blaðinu og það er orðið einn helsti vettvangur fyrir svonefndan „póstmódernisma“ sem nú veður uppi í samfélaginu. Betra væri að blaðið hefði staðið fastar á sínum hugsjónum.

Það er tímanna tákn að blaðið flytji út í móa. Blað allra landsmanna getur ekki verið á borgarjaðrinum (þvílíkt bull að halda því fram að þetta sé nær miðju höfuðborgarsvæðisins!!). Starfsemi af þessu tagi á ekki að vera innan um dekkjaverkstæði og smiðjur sem fólkið í úthverfunum starfar við. Hún þarf að vera nær menningunni þar sem fágað fólk býr og starfar.

Góður árangur Björns Bjarnasonar

Það er ánægjulegt að lesa um niðustöður rannsókna á námárangri grunnskólabarna. Fyrir nokkrum árum sýndi samsvarandi könnun að íslensk grunnskólabörn stóðu jafnöldrum sínum annars staðar í heiminum langt að baki í stærðfræði. Nú er annað uppi á teningnum. Það fer ekki á milli mála að styrkri stjórn menntamála undir forystu Sjálfstæðisflokksins er hér að þakka. Sérstaklega Birni Bjarnasyni fyrrverandi menntamálaráðherra og núverandi dómsmálaráðherra.

Breiðholtið

Lífið kemur manni á stundum á óvart. Ég hef fyrr í þessum pistlum mínum rætt úthverfin og þá úrkynjun sem þeim fylgir. Mig undrar því að niðurstöður skoðanakönnunar sem Gallup gerði sýna að fleiri styðja r-listann en sjálfstæðismenn í borginni í öllum hverfum nema í Breiðholti. Ég hafði einmitt haldið að í úthverfunum byggi smekklaus og ómenntaður lýður. Er það ekki rétt hjá mér að þaðan heyri maður helst fréttir af morðum og eiturlyfjum? Eitthvað verð ég að endurskoða viðhorf mín. Kann að vera að ég hafi haft rangt fyrir mér? Kann að vera að þarna búi fágað og vel gert fólk? Eða stendur Reykjavíkurlistinn fyrir eitthvað annað en ég hugði? Mér líst í öllu falli mjög vel á nýjan borgarstjóra eins og ég hef áður skrifað.

afturhaldskommatittir

Það er með ólíkindum hvað þessir vinstri menn geta endalaust reynt að gera lítið úr þeirri miklu kjarabót sem skattalækkanir ríkisstjórnar Davíðs Oddssonar eru.

Í dag heyrði ég einn vinstrimann segja: "Hvernig kemur þetta út fyrir fimmtugan öryrkja sem drekkur einn pela af sterku víni á dag?"

Þjóðsöngur

Alveg tek ég heils hugar undir málflutning þeirra framsæknu þingmanna sem lagt hafa fram þingsályktunartillögu um nýjan þjóðsöng. Þjóðsöngurinn, Ó, guð vors lands, er mörgum svo erfiður til söngs að afar hæpið er að hann geti að öllu leyti þjónað hlutverki sínu. Það er mikilvægt að þjóðsöngur hafa skýra og ótvíræða vísun til Almættisins. En það er ekki nóg. Hann þarf einnig að skýrskota til þjóðernis og þjóðernisástar, auk ástar á landinu. En síðast en ekki síst þarf lagið að vera grípandi, allir þurfa að gera tekið undir, að minnsta kosti í viðlaginu. Þingmennirnir víðsýnu og framsæknu benda á ljóðin og lögin við Ísland ögrum skorið og Ísland er land þitt, mér þykja það góðar hugmyndir. Einnig mætti athuga hvort "17. júní" gæti ekki sómt sér vel sem þjóðsöngur, það mætti lagfæra textan örlítið þannig að Almættið komi við sögu.

...lifa þar fáir og hugsa smátt

Ég les stundum vefsíðuna "deiglan.com". Mér þykir nú oftast sem þeir sem þar skrifa séu heldur frjálslyndir. Stundum hitta þeir þó naglann á höfuðið. Alveg er ég innilega sammála grein sem þar birtist í gær.

Þar er fjallað um brúarsmíði í Reykjavík. Um nokkra hríð hefur verið rætt um að leggja brú yfir Sundin. Það væri þarft framtak. Mér leiðist alltaf að aka í gegnum úthverfin þegar ég fer út úr bænum.

Deiglupenninn gagnrýnir mat Skipulagsstofnunar að lágreist brú innarlega í Kleppsvíkinni verði betri en kostur en háreist brú utarlega í víkinni. Þessu er ég sammála. Bæði er það slæmt að þurfa að langt austur eftir borginni til að komast að brúnni, í annan stað myndi stór og háreist brú frá Laugarnestanga og yfir á Kjalarnesið vera glæsilegt mannvirki sem gæti orðið tákn borgarinnar.